Hepimiz oradayız: Sabah kahvesini alıp masaya otururken başlayan o “kurumsal kimlik” mücadelesi… İşte sadece plazalarda yankılanan o sessiz çığlıklar:

1. “Aslında Bu Bir E-posta Olabilirdi” Toplantıları

Günün en verimli saatini, sadece 3 cümleyle çözülebilecek bir konu için 12 kişiyle bir odada (veya Zoom’da) geçirmek… Toplantı sonunda herkesin birbirine “Aksiyonları alalım, tekrar bir touchbase yaparız” diyerek dağılması ama aslında kimsenin ne yapacağını tam anlamamış olması.

2. Plaza Türkçesi ile İmtihan

“Projeyi set edelim, sonra paydaşlarla align olalım, gerekirse brainstorming yaparız.” cümlesini kurarken aslında sadece “Bir ara oturalım da ne yapacağımıza karar verelim” demek istemeniz. Ama hayır, o plaza dili konuşulacak!

3. “Bilgilerinize Sunarım”ın Gizli Meali

E-postaların sonuna eklenen o masum “Bilgilerinize sunarım” ifadesinin aslında “Sana 3 kere söyledim, hala yapmadın, şimdi seni herkese rezil ederek CC’ye yöneticini ekliyorum” anlamına gelmesi.

4. Ofis Kliması Savaşları

Dışarısı 35 dereceyken ofisin Kuzey Kutbu’na dönmesi. Bir yanda şalına sarılmış, donan bir grup; diğer yanda “Burası çok sıcak, oksijen bitti” diyerek klimayı 16 dereceye sabitlemeye çalışan o arkadaş… Orta yol asla bulunamaz.

5. Pazar Günü Akşamı Gelen O “Mail Sesi”

Pazar akşamı tam dizinizi açmışken telefona düşen o bildirim sesiyle gelen kalp çarpıntısı. Pazartesi sendromunun aslında Pazar saat 18:00’de başlaması ve o andan itibaren hafta sonunun resmen bitmiş sayılması.

6. “Reply All” (Tümünü Yanıtla) Faciası

Sadece tek bir kişiye söylemeniz gereken o özel (ve muhtemelen dedikodulu) cümleyi yanlışlıkla “Tümünü Yanıtla” diyerek genel müdür dahil 200 kişiye göndermek. O an gelen istifa etme isteği ve hayatın film şeridi gibi göz önünden geçmesi…

7. Öğle Yemeği Kararsızlığı Paradoxu

Haftanın her günü “Bugün ne yesek?” diye 45 dakika düşünmek, sonunda yine aynı salatayı veya o bildiğiniz ev yemeğini sipariş etmek. Üstelik yemeğin gelmesinin 1 saat sürmesi ve sizin sadece 15 dakikada yiyip masaya dönmeniz.